Voltaren

Voltaren to jeden z najczęściej stosowanych leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, dostępny zarówno bez recepty, jak i na receptę – w zależności od formy i dawki. Sprawdź, kiedy warto go stosować, jakie ma zamienniki oraz na co uważać podczas terapii.

Podstawowe składniki:

Główną substancją czynną preparatów Voltaren jest diklofenak (Diclofenacum) – związek z grupy NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne). W zależności od postaci leku stosuje się diklofenak sodowy lub diklofenak potasowy. Skład pomocniczy różni się – w żelu znajdziemy m.in. glikol propylenowy, w tabletkach – laktozę i stearynian magnezu.

Postać leku:

Voltaren występuje w kilku formach:

• tabletki powlekane – np. Voltaren 50 mg, 75 mg,
• kapsułki o przedłużonym uwalnianiu,
• żel do stosowania miejscowego (Voltaren Emulgel),
• czopki doodbytnicze,
• ampułki do iniekcji domięśniowej (stosowane głównie w szpitalach).

Każda forma ma inne zastosowanie – żel stosujemy miejscowo w bólu stawów czy mięśni, natomiast tabletki działają ogólnoustrojowo i są stosowane np. w zapaleniu stawów czy bólach menstruacyjnych.

Nazwa międzynarodowa:

Międzynarodowa nazwa leku brzmi: Diclofenacum. To właśnie tę nazwę znajdziesz w ulotkach oraz na opakowaniach zamienników.

Zamienniki:

Na rynku farmaceutycznym znajdziemy wiele leków zawierających diklofenak, np.:

• Olfen – dostępny w żelu i tabletkach,
• Diclac – żel i tabletki,
• Dicloberl – kapsułki i czopki,
• Naklofen – różne postacie, również jako lek OTC,
• DicloDuo, Apo-Diclo, Voltana.

Zamienniki mogą różnić się szybkością działania, tolerancją lub obecnością innych substancji pomocniczych. Warto zapytać farmaceutę o dostępne opcje.

Działanie:

Voltaren wykazuje potrójne działanie:

• przeciwzapalne – zmniejsza stan zapalny tkanek, obrzęk i zaczerwienienie,
• przeciwbólowe – łagodzi ból o różnym pochodzeniu,
• przeciwgorączkowe – w mniejszym stopniu niż np. paracetamol.

Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymów cyklooksygenazy (COX-1 i COX-2), co zmniejsza produkcję prostaglandyn – substancji odpowiedzialnych za ból i stan zapalny.

Wskazania:

Voltaren stosuje się m.in. w:

• leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów,
• reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS),
• zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa (ZZSK),
• bólu pleców i kręgosłupa,
• bolesnych miesiączkach,
• pourazowych bólach mięśni i stawów (skręcenia, nadwyrężenia),
• stanach zapalnych ścięgien, więzadeł i kaletek maziowych,
• leczeniu dny moczanowej.

W formie żelu najczęściej stosowany jest w terapii miejscowej bólu pourazowego, zapalenia mięśni i tkanek miękkich.

Ważne informacje:

• Voltaren w żelu można stosować maksymalnie 3–4 razy dziennie, wcierając cienką warstwę w bolące miejsce.
• Tabletki należy przyjmować po posiłku, popijając wodą.
• Czas stosowania zależy od objawów – zazwyczaj nie dłużej niż kilka dni bez konsultacji z lekarzem.
• Leku nie powinno się łączyć z innymi NLPZ bez nadzoru medycznego.

Działania niepożądane:

Do najczęstszych działań ubocznych należą:

• ból brzucha, niestrawność, zgaga,
• biegunka lub zaparcia,
• bóle i zawroty głowy,
• senność lub uczucie zmęczenia.

Rzadsze, ale groźniejsze skutki to:

• wrzody żołądka i dwunastnicy,
• krwawienia z przewodu pokarmowego,
• niewydolność nerek,
• reakcje skórne (pokrzywka, rumień),
• zaburzenia sercowo-naczyniowe (zawał, udar przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek).

Ostrzeżenia:

• Nie stosować u osób uczulonych na diklofenak i inne NLPZ (np. ibuprofen, aspiryna).
• Przeciwwskazany w III trymestrze ciąży – może wpływać na krążenie płodowe.
• Ostrożność zalecana u osób z chorobą wrzodową, astmą, nadciśnieniem, niewydolnością serca, nerek lub wątroby.
• Voltaren może osłabiać działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych.

Podsumowanie:

Voltaren to skuteczny i popularny lek o silnym działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym, szeroko wykorzystywany zarówno w medycynie sportowej, jak i reumatologii. Choć dostępny bez recepty w formie żelu, należy pamiętać, że jego niewłaściwe stosowanie może prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Zawsze warto zapoznać się z ulotką i skonsultować z lekarzem lub farmaceutą.